M wraca jutro... i znowu jestem podekscytowana, nie moge spac ani znalezc sobie miejsca... hmm i ponownie mam wrazenie, ze wiez miedzy Nami sie zaciesnila, choc wydawalo mi sie, ze blizej juz byc nie mozna, jednak stosunek M jest doslownie powalajacy... byl w domu na jeden dzien we wtorek... wszedl i nie wiedzialam, co mam zrobic, bo emocje doslownie mnie rozrywaly... wpatrywal sie we mnie z taka intensywnoscia, a ja chcialam sie rzucic i przytulic jak i uciec, plakac i sie smiac, kochac sie jak i Go uderzyc...  
kiedy zakochalam sie pierwszy raz fascynowal mnie fakt, ze czlowiekowi moze towarzyszyc jednoczesnie tyle emocji... a z M do tej pory wydawao mi, ze moze za spokojni jestemy, ze nie mam zadnych hustawek nastroju tylko bloga sielanka bez upadkow... ale lawa wrzaca goraca bierze sie rowniez z maksymalnego przywiazania, oddania i tesknoty... i znowu mam to w sobie... jestem cala wrecz naelektryzowana... i widze, ze z Nim dzieje sie to samo...
czy mozna kochac za bardzo?

art by eireen

intuicja, pzreznaczenie, karma, jednym slowem czynnik, ktory wplywa na nasze decyzje... caly czas mnie zastanawia, na ile mamy wplyw na nasz los a na ile jestesmy po prostu stawiani przed faktem dokonanym...

juz nawet nie pamietam, jak to sie zaczela, ale obudzilam sie pewnego dnia z przeswiadczeniem, ze chcialabym wyjechac do Norwegii... i z kazdym kolejnym rokiem czulam coraz wieksze parcie... i nie znalam tu nikogo, nigdy tu nie bylam i nie umialam powiedziec, czemu wlasnie tu a nie gdzie indziej, czemu nie Polska, nie Wielka Brytania, ktore znalam, zaden z nich nie wywolywal we mnie tylu pozytywnych emocji...
i mialam sporo mozliwosci, zeby zupelnie inaczej potoczyly sie moje losy, jednak sie wzbranialam i upieralam, ze musze sie najpierw przekonac, co w Norwegii piszczy...
i tak jestem tu od ponad roku a od pol mieszkam z M... pierwsze wrazenie niezbyt pozytywne, bo byl strasznie natarczywy, jednak po wtronej analizie, w swiateczny poranek, wsunelam moja dlon w jego i tak to sie zaczelo... i od tamtej pory juz nie czuje, ze chce gdzies jechac... ze musze odnalezc swoje miejsce... to co wczesniej nie dawalo mi spokoju zwyczajnie odeszlo...
i kto mi wyjasni, co to jest... bo jednak wierze, ze mialam wplyw na moje przeznaczenie, swoim uporem dotaralm tu rezygnujac z tego, co dawane bylo mi po drodze... jendak gdyby nie to wewnetrzne przeczucie, na ktore wplywu nie mialam, nie dazylabym tak uparcie...

art by LARKIN...

chyba zaczynam przyzwyczajac sie do czekania... i czekam az wroci... ostatnio tyle sie dzieje, ze niewiele czasu mam dla siebie, zatem czekanie mija naprawde szybko... jedyne czego nie lubie, to samotnych nocy i to z tak blahego powodu, jakim jest strach... boje sie tych pustych scian, ciemnego przedpokoju i duzych, przejrzystych okien, ciszy i skrzypienia, jakie wydaja drewniane sciany i dach...
niemniej powroty sa super... za kazdym razem przygotowuje cos specjalengo... jakas drobna niespodziane i niemal za kazdym razem musze bardzo dlugo czekac, bo okazuje sie, ze przyjedzie pozniej... nie martwie sie tym jednak, bo wiem, ze wraca...
moze miala racje osoba, ktora powiedziala mi, ze jest tak dobrze miedzy nami, wlasnie przez te rozlaki... bo on czesto wyplywa... i wtedy cieszyc chcesz sie kazda chwila...
mysle jednak, ze to pozwala bardziej na docenianie nawet drobnych chwil... i wcale nie dlatego, ze mi zalezy, zeby bylo milo, ale wlasnie dlatego, ze sa mile...
i nadal lubie wszelkie domowe czynnosci a w drodze powortnej z pracy lubie zastanawiac sie, co zrobie na obiad...  i w soboty zawsze budzi sie we mnie zew do odkurzania, pieczenia chleba, malowania domu, prania...

jeden moment byl, taki trudny do zdefiniowania... taki, ktorego miec bym nie chiala... przez krotka chwile bylo miedzy nami cos, co odebralam jaka bariere... sama nie wiem, ale wiem, ze tak bardzo poczulam sie nieswojo, kiedy zdalam sobie sparwe, ze czasem, choc bardzo rzadko, moga pojawic sie sytaucje, ktore wyklucza nas z miana zwiazku idealnego... bo idealny to taki w ktorym nigdy, ale to absolutnie nigdy nic nie zakloca spokoju partnerow... nie wiem, czy sa takie zwiazki... boje sie takich sytuacji, bo przeraza mnie fakt, ze cos mogloby moc nas rozdzielic... jednak czasem kazdy moze miec zly dzien i chciec pobyc sam... nam zdarzyl sie jeden taki moment... a gdyby nie mial miejsca, bylibysmy naprawde zwiazkiem idealnym... ciesze sie jednak, ze potrafimy ze soba rozmawiac, ze zadne z nas sie nie zamknelo... nie zaczelo klocic... po prostu usiedlismy i porozmawialismy... zadalismy sobie pytania i mysle szczerze na nie odpowiedzielismy... i znowu wrocilismy na dlugi i mam nadzieje ostateczny czas blogiego bycia razem...

fantastyczna strona Vincent'a Marcone
www.mypetskeleton.com

dzis czekam, ale tylko dzis i tylko zaledwie jeszcze pol godziny...
oczekiwanie tak dziwnie mnie z reguly nastraja... lekiem i niepewnoscia, ze juz mozemy sie nie spotkac... jednak, kiedy drzwi sie otwieraja znowu jestem rozpromieniona...
zawsze staralam sobie wyobrazic jak to bedzie, kiedy w koncu kogos poznam, jakie sa to emocje... czy faktycznie ludziom pisane jest sie spotkac? Nam chyba bylo... zadne z nas sie nie poddalo, choc tyle sie wydarzylo... i pomyslec ze zadecydowalo o tym jedno spotkanie... jeden wspolny dzien... i jestesmy razem prawie 9 miesiecy... moj wymarzony Norweg doczekal sie spelnienia...

katarzyna kozlowska